تفاوت ترجمه رسمی و غیر رسمی

ترجمه رسمی

تفاوت  ترجمه رسمی و غیر رسمی:

اگر بخواهیم به صورت ساده ترجمه رسمی را توضیح دهیم می توانیم اینگونه بیان کنیم که ترجمه رسمی در متون و موقعیت های جدی و اداری استفاده می شود به عنوان مثال : در اسناد رسمی همانند سند ازدواج ، شناسنامه، جواز کسب، گواهینامه  و مدارک رسمی همانند: لیسانس، دیپلم و ...اما به صورت غیر رسمی مثل ترجمه کتاب، ترجمه رمان، ترجمه مقاله، ترجمه نامه و ....
اما برای اینکه بهتر و گسترده تر با این ترجمه ها آشنا شویم باید کمی بیشتر و عمیق تر به آن بپردازیم و تفاوت های مابین آنها را مورد بررسی قرار دهیم.
ترجمه رسمی:
ترجمه رسمی معمولاً به عنوان ترجمه های تعریف شده توسط یک مرجع تعریف می شود که بسته به سیستم حقوقی آن کشور ، الزامات رسمی از کشور به کشور دیگر متفاوت است. هر کشور قوانین خود را برای انتصاب و تنظیم مترجمان رسمی خواهند داشت بنابراین برخی از سردرگمی ها در مورد تعریف دقیق ترجمه رسمی بوجود می آید. که این موضوع کار را کمی پیچیده می کند اما به طور کلی برای ترجمه های رسمی می توان دو دسته را در نظر گرفت:
۱. ترجمه های معتبر
۲. ترجمه‌های قانونی
ترجمه های معتبر : بدان معنی می باشد که توسط مترجم یا دفتر ترجمه رسمی امضاء شده، مهر شده و تاریخ زده شده است که همه ی اینها اظهار می کند که این یک ترجمه واقعی از متن اصلی است یا اگر بخواهیم واضح تر بیان کنیم همه‌ی این موارد اثباتی برای این مطلب است که ترجمه ی متن دقیقاً همان متن اصلی می باشد. که می تواند توسط دستگاه های رسمی و حقوقی مورد استفاده قرار گیرد. ترجمه های معتبر برای اسناد ارائه شده به نهادهای رسمی مانند دفاتر دولتی و دادگاه ها لازم خواهد بود.
ما قادریم زبان های شاخص را نیز به طور کامل ترجمه کنیم این زبان ها در دپارتمان زیر به صورت خلاصه معرفی شده است:
دارالترجمه آلمانی
دارالترجمه روسی
دارالترجمه ترکی
سه روش اساسی برای ترجمه ی معتبر و رسمی:
۱. ترجمه ی درخواستی می تواند توسط یک مترجم قسم خورده (مترجم قسم خورده: مترجمی است که به طور رسمی توسط دادگاه سوگند خورده است و مجاز به ترجمه ، ترجمه های معتبر یا قسم خورده است) و متعهد در حالی که مورد قبول آن کشور باشد و رسمیت داشته باشد به زبان مقصد ترجمه شود.
۲. ترجمه باید در یک دارالترجمه  رسمی ترجمه و تأیید شود.
۳. جایی که مترجم واجد شرایط اقدام به صدور ترجمه می کند باید مطابقت با تمامی شرایط و ضوابط قانونی باشد تا ترجمه واقعی و دقیق باشد.
۲. ترجمه قانونی: ترجمه ها را نمی توان با یک تمبر Apostille پلمپ کرد مگر اینکه آنها بیانیه ای تأیید شده توسط یک دفتر رسمی داشته باشند. یک آپوستیل صحت امضاء را تأیید می کند و تضمین می کند که این سند در تمام کشورهایی که کنوانسیون لایحه۱۹۶۱ را امضاء کرده اند به رسمیت شناخته شده است.
ترجمه غیر رسمی:
ترجمه غیر رسمی به ترجمه هایی گفته می شود که نیازی به مترجم قسم خورده و مورد قبول از سوی قوه قضاییه نیست بلکه هر مترجم عادی و ماهری می تواند کار ترجمه ی متون را انجام دهد که از جمله این ترجمه ها عبارتند از : مقالات مختلف در تمامی حوزه ها، کاتالوگ ها ، نامه ها، تیزر های تبلیغاتی
پس با توضیحات ارائه شده می توان گفت که ترجمه رسمی و معتبر باید دارای سربرگ و مهر و امضاء دفتر ترجمه باشد اما در ترجمه‌های غیررسمی به هیچ کدام از این موارد احتیاجی نیست و مشتری فقط خواهان یک ترجمه ی دقیق و قابل قبول از متن خود می باشد که دفتر ترجمه بایستی آن را به مترجم متخصص در آن حوزه بسپارد و متن درخواستی را ترجمه و به مشتری تحویل دهد.